Κοινωνικοί Προβληματισμοί

Τα χρόνια που δεν πρόλαβα να ζήσω!

τα χρόνια που δεν πρόλαβα να ζήσω

Ο Διονύσιος Σολωμός είχε γράψει: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε». Νιώθω ότι σε αυτή τη φράση του Σολωμού, συνοψίζεται η αλήθεια της σύγχρονης Ιστορίας.

Γεννημένη το Μάϊο του 1990, εγώ δεν πολυχάρηκα την Ελλάδα στις ωραίες της στιγμές. Τις στιγμές με τα διακοποδάνεια και την οικονομική άνεση. Εμένα τα εφηβικά μου χρόνια, με ανάγκασαν να μάθω την ισοτιμία με το ευρώ, να μάθω όρους όπως τα «μνημόνια» και η «τρόικα». Και αναφέροντας αυτούς τους όρους, σκεφτόμενη όσα αντιπροσωπεύουν, ξεπηδούν στο μυαλό μου οι στίχοι του Κάλβου: «Καλήτερα, καλήτερα διασκορπισμένοι οι Έλληνες ‘να τρέχωσι τον κόσμον, με εξαπλωμένην χείρα ψωμοζητούντες· Παρά προστάτας νάχωμεν». Αν αναλογιστεί κανείς το πότε έζησε ο Κάλβος, ίσως τελικά αυτό να πληρώνουμε, που δεν ακούσαμε τις προτροπές των προγόνων μας, χαμένοι σε μια ανάγκη να μοιάσουμε σε κάτι που δεν μας αντιπροσώπευε και δεν ήταν καν άξιο μας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα χρόνια που δεν πρόλαβα να ζήσω!»