Blogging Projects

Πέντε γραμμές για τη ζωή

πέντε γραμμές για τη ζωή

Το Αριστάκι διοργάνωσε το 15ο Συμπόσιο Ποίησης, μας έδωσε σαν θέμα τη λέξη «ζωή» και μας άφησε να δημιουργήσουμε. Θέλω να πω και από εδώ ένα μπράβο στην νικήτρια του Συμποσίου και σε όλους τους συμμετέχοντες, γιατί πραγματικά ήταν υπέροχες οι εμπνεύσεις τους και επίσης να ευχηθώ στη τυχερή της κλήρωσης να είναι πάντα έτσι τυχερή.

Θέλω ακόμα να πω, ένα ευχαριστώ σε όσους με διάβασαν ή στάθηκαν στο ποίημα μου. Τέλος, οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα, γιατί το Συμπόσιο είμαι σίγουρη ότι απαιτεί πολύ κόπο για να γίνει και εκείνη πάντα το διοργανώνει με τόση χαρά. Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, η συμμετοχή μου:

Συνέχεια ανάγνωσης «Πέντε γραμμές για τη ζωή»

Blogging Projects

Της σκέψης ο καημός

της σκέψης ο καημός

Το θέμα με τους καημούς, το ξεκίνησε το Μελαχρινάκι στο δικό της blog. Μοιράστηκε τους δικούς της καημούς, με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο, που όλοι όσοι την διαβάζουμε, αγαπάμε και μας προσκάλεσε να κάνουμε το ίδιο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Της σκέψης ο καημός»

Προσωπικές εξομολογήσεις

16 μαθήματα που μου έδωσε το ’16

16 μαθήματα που μου έδωσε το '16

Η αλήθεια είναι πως δεν έκανα φέτος απολογισμό της χρονιάς. Και είναι η πρώτη φορά στην τελευταία δεκαετία. Το 2016 δεν ήταν μια καλή χρονιά για μένα. Και δεν το λέω επειδή έτυχε να έχει μέσα κακές στιγμές. Ήταν μια κακή χρονιά γιατί τελικά οι λυπημένες στιγμές ήταν μακράν περισσότερες από τις χαρούμενες. Μέχρι την στιγμή που έφυγε το 2016 εγώ έτρεμα τι άλλο θα συμβεί. Και ένιωσα μια ανακούφιση όταν έφυγε, όταν κατάλαβα πως είναι πια μια ανάμνηση. Δεν μπορώ να παραβλέψω όμως, πως εγώ πήρα μαθήματα μέσα από όλες τις δυσκολίες που μου προσέφερε. Δυσκολίες που μου έμαθαν να εκτιμώ τόσο τους ανθρώπους δίπλα μου, όσο και εμένα την ίδια και το πόσο έχω εξελιχθεί σαν άνθρωπος.

Το 2016 μου έμαθε:

Συνέχεια ανάγνωσης «16 μαθήματα που μου έδωσε το ’16»

Blogging Projects

Σώσε τον κόσμο, αγάπα

Σώσε τον κόσμο, αγάπα

Το 14ο Συμπόσιο ποίησης της Αριστέας μας, το επετειακό βεβαίως βεβαίως έφτασε στο τέλος του και ήταν συγκλονιστικό. Δεν ξέρω πως γίνεται, κάθε φορά να λέω χαλαρά αυτό ήταν το πιο ωραίο συμπόσιο και να έρχεται το επόμενο και να με διαψεύδει. Το οποίο κατά τα άλλα είναι κάτι πολύ θετικό, γιατί αυτό σημαίνει πως εξελισσόμαστε και εμείς και η γραφή μας. Συνέχεια ανάγνωσης «Σώσε τον κόσμο, αγάπα»